Dziś minęła mnie na ulicy jakaś mama ze swoim maluszkiem w chuście. Najpierw ze złości i zazdrości aż skurczył mi się i zapiekł mnie brzuch. Marzyłam o tym, by nosić synka zawsze przy sobie, chciałam chodzić na chustową salsę... ale mamy inaczej. Co nie oznacza, że gorzej. Po prostu nie tak, jak to sobie wyobrażałam. Głęboko wierzę, że to macierzyństwo będzie dla mnie stałym impulsem do rozwoju. Widzę to każdego dnia. To taki Harward z życia. Jak być szczęśliwym w tym, jak jest, bez tego, czego nie mam, z tym, co mam?
Jak to jest u nas? Jest na opak. Jak nasze dziecko budzi się, to się cieszymy, a jak śpi to mamy ochotę je budzić. W nocy tęsknimy za nim i wąchamy jego ciuszki, zamiast wkurzać się że znów płacze i trzeba wstać. Były takie momenty, że zazdrościliśmy sobie nawzajem, że akurat to drugie dziś go ma na rękach.
Karmienie też jakieś inne. Droga mleka z cycka do brzuszka jest dość długa - laktator, lodówka w domu, lodówka w szpitalu, strzykawka, sonda i ląduje w brzusiu. Efekt jest jednak podobny - pełny brzusio = odlot ☺️. I duma z siebie, że udaje się w tych warunkach wykarmić Bąbla swoim mleczkiem! Często, ściągając mleczko oglądam zdjęcia i filmy Wiktorowe i wyobrażam sobie jak wraz z mlekiem płynie do niego moja miłość i masa energii witalnej. Jestem trochę sfiksowana na punkcie tego mleka, ale to jedyny konkret jaki mogę teraz mu dać. I cieszę się tym ♥️
Komentarze