Dziś Wiktor kończy 10 miesięcy. To nasz 306 dzień w szpitalu. I 306 dzień życia maluszka poza moim brzuchem. To chyba pierwsza miesięcznica, podczas której zastanawiam się czy następną spędzimy też w szpitalu? Wcześniej wydawało mi się to oczywiste. A dziś zaczynam wyobrażać sobie dom. Nas w tym domu. To brzmi kompletnie nierealnie!
Dziś kąpałam Wiktora w wanience. Uwielbiam jak kopie nóżkami z radości! Już stał się fanem wody! Bardzo mnie to cieszy, bo chcę z nim dużo pływać. Jeszcze nie wiem jak to zrobię, ale wiem, że będziemy razem pływać. Już w sumie pływaliśmy. W ostatnich tygodniach ciąży chodziłam dużo na basen, bo tam tylko czułam się lekko. Kiedy pływałam, czułam jak mały kopie i wyobrażałam sobie, że pływa razem ze mną. Czułam, że jesteśmy jak dwa delfiny, albo wieloryby. Kiedy go dziś kąpałam zastanawiałam się jak to będę robić w domu. Pomyślałam, że musimy ustawić łóżeczko tak, żeby można było podchodzić do niego z dwóch stron. Zastanawiałam się co, jeśli wypnie mi się respirator. Jak będę sama, to nikt mi go nie podłączy. Ustaliłam plan, że wtedy wyjmę go z Wanny, położę obok i spokojnie podłączę rurę...
Ech... ogromnie cieszy mnie ta perspektywa domu! A jednocześnie boję się cieszyć, bo to wszystko takie jest kruche i głupia infekcja może wszystko zaprzepaścić. Poza tym jest jeszcze widmo kolejnej operacji serduszka... nie wiadomo ile zajmie przestawianie Wiktora na respirator domowy. Nic nie wiadomo... Ale jakoś czuję, że ten dom się zbliża... już czas... No trudno. Najwyżej znów się rozczaruję. Będę teraz nas szykować na powrót do domu...
Teraz Wiktor nabiera powoli sił. Wychodzą mu zęby. Szósty już widać pod skórą. Od kilku dni znów jemy zupy mojej produkcji. I baaardzo dużo się przytulamy! Ostatnio mieliśmy taki dzień, w którym wpadliśmy z Piotrkiem w jakiś okropny stres. Wydało nam się, że tyle jeszcze jest do zrobienia, że Wiktor jest do tyłu, że trzeba super specjalistów... olaboga! Ogarnęła nas panika i jakaś totalna schiza, że z jakichś powodów Wiktor koniecznie musi dogonić rówieśników. I to najlepiej natychmiast! Ma siadać, trzymać główkę, pełzać, raczkować, stawać, jeść buzią, mówić i najlepiej to jakby za tydzień poszedł na studia za granicą!!! 🤯
Całe szczęście zwierzyłam się z moich obaw naszej Pani Doktor. „Macie teraz go tulić i kochać! On nic więcej nie potrzebuje!”
Ufff... i cała spinka minęła! To takie banalne, ale tak łatwo o tym zapomnieć. Potem jeszcze rozmawiałam z mamą pewnej 8-letniej posiadaczki tracheorurki. I ona pokazała mi, że robimy wszystko co trzeba. I że wszystko przyjdzie w swoim czasie. I że to wszystko zaprocentuje.
Zapomniałam! Nic nie przyspieszymy. Wszystko w jego tempie ☺️
Komentarze